“ဒီေန႕အတြက္ကဗ်ာ” က႑မွာ ပုသိမ္သား ကဗ်ာဆရာႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႕ (ကို) ခ်စ္တိုးႏြယ္ နဲ႕ (ကို) တိုးေ၀ တုိ႕ရဲ႕ကဗ်ာေတြကို အခါအားေလ်ာ္စြာ တင္ေပးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေန႕အတြက္ကေတာ႕.. ဆရာ ခ်စ္တိုးႏြယ္ ရဲ႕ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကုိ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
အျပည့္အစံု ဆက္ဖတ္ရန္»
(၁)
အျပာေရာင္မိုးေကာင္ကင္၏ တိမ္စိုင္တိမ္လိပ္တို႔အၾကား အုပ္စုဖြဲ႕ပ်ံသန္းေနေသာ ၾကိဳးၾကာငွက္တို႕ကိုျမင္ဖူးပါ သလား………။
နိမ့္နိမ့္ေလး ပ်ံသန္းျခင္း မရွိၾက…. ဟိုး…. အျမင့္ဆံုးထိ ပ်ံသန္းၾကသည္။
ေ ၀ း ႏို င္ သ မွ် အ ေ၀ း ဆံု း အ ထိ ပ်ံ သန္ း ၾက သည္ ။
ထို ၾကိဳးၾကာငွက္မ်ား၏ အိမ္အျပန္သည္…………………….။
အျပည့္အစံု ဆက္ဖတ္ရန္»
“ဒီေန႕အတြက္ကဗ်ာ” က႑မွာ ပုသိမ္သား ကဗ်ာဆရာႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႕ (ကို) ခ်စ္တိုးႏြယ္ နဲ႕ (ကို) တိုးေ၀ တုိ႕ရဲ႕ကဗ်ာေတြကို အခါအားေလ်ာ္စြာ တင္ေပးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေန႕အတြက္ကေတာ႕.. ဆရာ တိုးေ၀ ရဲ႕ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကုိ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
အျပည့္အစံု ဆက္ဖတ္ရန္»
ဇာတ္လမ္းကေတာ့ သိပ္မဆန္းပါဘူး။ အခ်စ္၀တၳဳရိုးရိုးေလး တစ္ပုဒ္ပါ။
ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္လံုး ခင့္ ဘက္ကပဲ တစ္ဘက္တည္း ၾကည့္ျပီး ခံစားျပီး ေရးထားတာမို႔ ၀တၳဳေလးဖတ္ျပီး ေမာင့္ကို မမုန္းပါနဲ႔လို႔။
**********
အျပည့္အစံု ဆက္ဖတ္ရန္»
*****
မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မွာ ရိုးသားျဖဴစင္မႈရွိတယ္ မရွိဘူး …..သိကၡာရွိတယ္ မရွိဘူး …….ဆိုတာ သူထားခဲ့တဲ့ခ်စ္သူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ရွိလည္းဆိုတာကိုၾကည့္ၿပီး ေ၀ဖန္ခြဲျခား တတ္ၾကတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕အျမင္မွာ ကၽြန္မတို႔လို ခ်စ္သူတစ္ေယာက္မက ရွိခဲ့ဘူးတဲ့ မိန္းမေတြ အတြက္ သူမ်ား တံေတြးခြက္ပက္လက္ေမ်ာရတဲ့ အျဖစ္ပါပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ လူတစ္ေယာက္အေပၚ သူတို႔အျမင္နဲ႔ ခန္းမွန္းေျခေတြ ေပါင္းထည့္ၿပီး လက္ရွိ အေျခအေနထက္ပိုတဲ့ အတိုင္းအတာကို ေျပာတတ္တာပါ၊ အဲဒါကို ရာခိုင္ႏွဳန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေသာ လူေတြက မခ်င့္ခ်ိန္ပဲ ယံုၾကည္တတ္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ အေရးမႀကီးဘူး ဆိုတာ မဟုတ္ပါဘူး သူ႔အတိုင္းအတာနဲ႔သူေတာ့ အေရးႀကီးတာပါပဲ ဒါေပမဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ရိုက္ခတ္တဲ့ ဒဏ္ကို ခံစားၿပီး ရွင္သန္ ေနထိုင္ရေလာက္တဲ့အထိေတာ့ အေရးမပါႏုိင္ေသးပါဘူး၊ ဒါဆို ဘာေၾကာင့္မ်ား လူေတြဟာ ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာတဲ့စကားေတြကို မွန္ကန္မႈ ရွိမရွိဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္မႈ မရွိပဲ ယံုၾကည္ၾကပါသလဲ။ အမွန္မွာကေတာ့ ခ်စ္သူ တစ္ခုလပ္ျဖစ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ဘယ္မိန္းမကမွ ခ်စ္သူကို အေပ်ာ္ မခ်စ္ၾကပါဘူး။ တစ္ခုလပ္ျဖစ္ခ်င္လို႔ ေယာက္်ားယူတဲ့ မိန္းမလည္းမရွိပါဘူး။ လက္ထပ္ဖို႔ရာထိ ရည္ရြယ္ၿပီးခ်စ္ၾကတာ၊ ေသတစ္ပန္ သက္တစ္ဆံုး ေပါင္းသင္းဖို႔ရာ ရည္ရြယ္ၿပီး လက္ထပ္ၾကတာပါ။၀ဋ္ေၾကြးကံပါလာျခင္း ဒါမွမဟုတ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာအေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္သာ ခ်စ္သူမ်ားသူ၊ တစ္လင္ကြာ တစ္ခုလပ္အျဖစ္ ေရာက္ရွိသြားၾကတာပါ။ ခ်စ္သူကို ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အထက္ ထားရွိဖူးတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ဒီမိန္းမ ေပြတယ္ရႈပ္တယ္ဆိုတဲ့ အျမင္နဲ႔ သတ္မွတ္ၾကတာဟာ တရားမွ်တမႈ မရွိတာပါ။ ကၽြန္မ ဘ၀မွာလည္း ခ်စ္သူလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လို႔ရတဲ့သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မက ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္္။ ဒါေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ အျမင္နဲ႔ သတ္မွတ္ခ်က္အရ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မလည္း ေပြရႈပ္သူူတစ္ဦး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မခ်စ္သူေတြနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့လို႔ ကၽြန္မထားခဲ့တဲ့ စိတ္သေဘာထားနဲ႔ ကၽြန္မျပဳမႈခဲ့သမွ် ကၽြန္မလိပ္ျပာ ကၽြန္မလံုခဲ့ပါတယ္။
အျပည့္အစံု ဆက္ဖတ္ရန္»
(၁)
မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္ေရာက္၍ သူ႕ႏႈတ္ကဖြင့္ဟ ေျပာ၍သာ အလင္းဟုသိရသည္။ အျပင္မွာ ရုတ္တရက္ ေတြ႕လွ်င္ မွတ္မိႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိ။
“ အလင္း … အလင္း နင္ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္ ”
“ ဂုတ္စာ … ငါမဟုတ္လို႕ ဘယ္သူရဲဲက နင့္လာ ကိုယ္ထင္ျပမတုန္း ”
“ နင္က … ငယ္ငယ္ကန႕ဲ မတူဘဲ အရမ္းလွ..”
“ သြားၿပီ သြားၿပီ ေတြ႕တာနဲ႕ခြၽတ္ၿပီ။ ေျပာခ်င္တဲ့သေဘာကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ႏွံျပည္စုတ္မို႕ ႀကီး လာရင္ ၾကြက္စုတ္ျဖစ္မယ္ထင္လို႕ပဲ ဟုတ္တယ္မလား။ မိခ်ိဳ မိခ်ိဳ နင့္ေလာက္မွ မလည္ရင္ ငါ ခင္လင္းႏိုင္ မလုပ္ဘူး။ ႏုပါေသးတယ္ ခ်ိဳကီးရာ ေနာက္တစ္မ်ိဳး စဥ္းစားလိုက္ဦး ဟဲ ဟဲ”
ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ေနာက္ေျပာင္ေခၚသည္႕ ငယ္နာမည္ေလး ထည္႕သြင္းေျပာဆိုခိုက္၌ ရင္၀ယ္ ေႏြးခနဲ။ ေစာေစာက ေၾကာင္တိေၾကာင္ကန္းႏွင့္ စိမ္းသက္မႈမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္း လြင့္ပါးကာ ရင္သည္ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္လာသည္။ သတိမထားမိလိုက္စဥ္မွာပင္ ႏႈတ္မွ လြင့္ခနဲ အမည္နာမ တစ္ခုသည္ ပြင့္အံက်လာသည္။
‘ ပုရြက္လင္း ’
အလင္းမွ အာပါးတရ ရယ္ေမာလ်က္ လက္ေမာင္းကို ဖတ္ဖတ္လာရိုက္သည္။ ကိုယ္ကိုယို႕၍ ေရွာင္ တိမ္းၿပီး ‘ ပုရြက္လင္း ’ ‘ ပုရြက္လင္း ’ ဟု ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေအာ္သည္႕အခါ အလင္းႏွင့္ ကြၽန္မတို႕၏ ရယ္ ေမာသံမ်ား စည္ေ၀ေပါင္းစည္းလ်က္ တဒဂၤ အခိုက္အတန္႕တြင္မေတာ့ ငယ္စဥ္ဘ၀ကို ျပန္ေရာက္ရွိသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
‘ ေခြးသူရဲမ ’
အဆံုးသတ္ အလင္း၏ ဆဲေရးသံသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႕က အတိုင္းပါပဲ။
အဲဒါမွ ပုရြက္လင္း အစစ္ …
အျပည့္အစံု ဆက္ဖတ္ရန္»
ရန္ကုန္မွာ ဆရာ၀န္ လုပ္ရတာ ေကာင္းတဲ႔ အခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိသည္။ စာအုပ္၊ စာတမ္း reference စံုလင္သည္။ လိုအပ္ပါက အလြယ္တကူ ရွာေဖြ ၀ယ္ယူလို႔ရသည္။ အင္တာနက္ တြင္လည္း အခ်က္အလက္၊ အကိုးအကား ရွာေဖြႏိုင္သည္ (ကြန္နက္ရွင္ကုိေတာ႔ နည္းနည္း စိတ္ရွည္ရသည္၊ ဒါက သိပ္ျပႆနာ မဟုတ္ေတာ႔)။ ကိုယ္႔ စီနီယာ၊ ဆရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိ၍ ေမးႏိုင္ ျမန္းႏိုင္သည္။ အၾကံဉာဏ္ေတာင္း ႏိုင္သည္။ ေဆးရံုမွာ အေတြ႕အၾကံဳရင္႔ ဆရာ၀န္ၾကီးေတြေအာက္မွာ လုပ္ရသျဖင္႔ ပညာရသည္။
သို႔ေသာ္ ရန္ကုန္တြင္ ဆရာ၀န္ လုပ္ရတာ အခက္အခဲေတြလည္း ရွိျပန္သည္။ မိဘအစဥ္အဆက္ ခ်မ္းသာသူ ျဖစ္လွ်င္ေတာ႔ အခက္အခဲ သိပ္မရွိႏိုင္၊ ေဆးရံုႏွင္႔ အိမ္ကို ကားေလးႏွင္႔ ေအးေအးလူလူ သြား၍၊ ကိုယ္႔စာကိုယ္ ဖတ္ရင္း ဆရာ၀န္လုပ္ႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ဆရာ၀န္ေပါက္စ လူမြဲမ်ား အတြက္ကား ရန္ကုန္တြင္ ဆရာ၀န္ လုပ္ရျခင္း၏ အခက္အခဲမွာ စား၀တ္ေနေရးပင္ ျဖစ္ေလသည္။ နယ္မွာတုန္းကလို ေဆးရံုကို လမ္းေလွ်ာက္သြား၍ မရ၊ မနက္အိပ္ယာထ၍ ေဆးရံုသြားေတာ႔ မည္ ဆိုတာနဲ႔ ဘတ္စကားခ က စကုန္ေတာ႔သည္။ ဒါေတာင္ မိသားစုႏွင္႔ အတူေန၍ ေတာ္ေသးသည္။ မနက္စာကို အိမ္က စားသည္၊ ေန႔လည္စာ အတြက္ ထမင္းခ်ိဳင္႔ထည့္သည္။ မိဘအိမ္မွာ ကပ္စားေနေပမယ္႔ ဆရာ၀န္ျဖစ္မွ မုန္႔ဖိုးအထိေတာ႔ အိမ္က မေတာင္းခ်င္ေတာ႔။ ဒီေတာ႔ ကိုယ္႔လခႏွင္႔ မေလာက္ငွေတာ႔ အပို၀င္ေငြ ရွာရသည္။
ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္ကို ၀ါႆနာအၾကီးဆံုး ၊စကားလံုး ျမင့္ျမင့္ေတြနဲ့ အေတြးအေခၚပိေနသူကို ျပပါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို့ အုပ္စုထဲမွာ စိုးျမင့္ကိုပဲ ျပရမယ္…။ သူမ်ားတကာေတြ (ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ေပါ့ ) ေက်ာင္းအားခိုက္ ဟိုေယာင္ သည္ ေယာင္ျဖစ္ေနတုန္း စိုးျမင့္က ရိုးမဘက္ ခပ္က်က် ရြာေလးတစ္ရြာရဲ ့ တြဲဖက္ေက်ာင္းမွာ ဆရာလုပ္ဖို့ စီစဥ္ျပီးသြားျပီ…။ ဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို ့အုပ္စုရွိရာ ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြနဲ့ ေရာက္လာတဲ့ စိုးျမင့္ပံုကို မွတ္မိေနေသးတယ္….။
“ေဟ့ေကာင္ေတြ …..ငါ အလုပ္ရျပီကြ...”
နည္းနည္း အံ့ၾသသြားေပမယ့္ စိုးျမင့္ပံုကို အျမင္ကတ္တာနဲ ့သူတို ့တေတြ မသိသေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္….။ဟိုေကာင္ လင္းလင္းကလည္း အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ နဲ ့ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ဟုတ္တာ မဟုတ္တာ အသာထား စကားဆက္ မျပတ္ေအာင္ ဆက္ေျပာေနတယ္…..။ စိုးျမင့္ကလည္း မႈတယ္ မထင္ပါဘူး….။သူေျပာခ်င္တာပဲ ဆက္ေျပာျပီး စကား၀ိုင္းထဲ ၀င္လာတယ္…..။
အျပည့္အစံု ဆက္ဖတ္ရန္»
- ၁ -
မိုးစက္ မႈန္မႈန္ေတြက ရင္ထဲက အလြမ္းေတြကို ပိုမိုအားျဖည့္ ေပးေနသလိုပါပဲ။ အဲဒီ မိုးစက္ေတြရယ္.. ကြၽန္ေတာ္ရယ္.. သူမရယ္..။ ဒီကေန႕မွ သူမကို ပိုလြမ္းေနမိတယ္။ ဦးတည္ခ်က္မဲ႔ ေျခလွမ္းေတြက တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သူမအိမ္ဘက္ ေျခဦးလွည့္ လို႔…။
သူမအိမ္ေရာက္ၿပီမို႔ ျခံထဲကိုေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူမ အေမနဲ႔အေဖ အျပင္ကို သြားမဲ႔ဟန္နဲ႔ထြက္လာတယ္ (အရင္ကလို ဆိုရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို မျမင္ေစရန္ ပုန္းကြယ္ေနမွာျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုေတာ့ ပုန္းကြယ္မေနခ်င္ေတာ့)။ ျခံေရွ့မွာ ရပ္ေနတဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကိုဂ႐ုမစိုက္၊ အဖက္မတန္၊ အေရးမပါတဲ႔သေဘာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ဘက္ကို တစ္ခ်က္ပင္ေစာင္းငဲ႔မၾကည့္…။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ျခံေစာင့္ကပါ အဖက္မလုပ္ဘဲ သူမအေဖနဲ႔အေမ ကားနဲ႔ထြက္သြားသြားခ်င္း ျခံတံခါးပိတ္လိုက္ၿပီ။
အင္းေပါ့ေလ… ဒီ မိသားစုဟာ အစကတည္းက ကြၽန္ေတာ့္ကို ၾကည္ျဖဴခဲ႔ျခင္းမွ မရွိခဲ႔ပဲ။ ညေလညွင္းရယ္…ငါနင့္ကို အရမ္းလြမ္းတယ္..။ ကြၽန္ေတာ္ ရင္ထဲမွ တီးတိုးတမ္းတ႐ံုအျပင္ ဘာမွမတတ္နိုင္ခဲ႔ပါ။ သူမ မရွိေပမဲ႔လည္း သူမျခံေရွ့ေရာက္လ်င္ပဲ ရင္ထဲက အလြမ္းတို႕က ထက္၀က္နီးနီးသက္သာရာရေတာ့ သူမကိုလြမ္းတဲ႔အခါ သူမျခံေရွ့လာရင္းအလြမ္းျဖည္ခဲ႔ရတယ္။ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ တိုက္ခတ္ လိုက္တဲ႔ မိုးေလျပည္ၾကားက ေျမရနံ႕ခပ္သင္းသင္းက ငါ့ကို ပို႐ူးသြပ္ေစတယ္ ညေလရယ္.. ေယာက္်ားေလးမို႔ မ်က္ရည္မက်သင့္ဘူးလို႔ ေတာ့.. တဆိတ္ေလွာင္ရယ္မပစ္နဲ႕ဟာ.. ငါေပ်ာ့ညံ့လြန္းလို႔မဟုတ္ဘူး.. လြမ္းလြန္းလို႕ပါ ေလးလံတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို အိမ္သို႕ျပန္လည္ သယ္ေဆာင္သြားၾကတယ္…။
အျပည့္အစံု ဆက္ဖတ္ရန္»
ေရာက္သည့္ အခ်ိန္က ေဖေဖၚ၀ါရီလ။ ေဆာင္းတြင္းမို႔ ေအးလို႔ေကာင္းတုန္း။ ရွမ္းျပည္နယ္ အေရွ႕ပိုင္း ေတာင္ေပၚေဒသ ဆိုေတာ႔လည္း ေအးတာေပါ႔ဗ်ာ။ ငွက္ဖ်ား ကလည္း ဒီေဒသက နာမည္ၾကီး ဆိုေတာ႔ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္သည္။ မလာခင္ ကတည္းက ကာကြယ္ေဆးၾကိဳေသာက္ခဲ႔ ေသာ္လည္း စိတ္မခ်ရ။ တခါေလာက္ ျဖစ္ျပီးသြားေတာ႔ မွပဲ ဒီေဒသတြင္ ေနႏိုင္သြားသည္ဟု ဆိုသည္။
ေက်ာင္းျပီးခါစ ဆရာ၀န္ေပါက္စ အတြက္ သြားရတဲ႔ ေနရာက နယ္စပ္ေဒသ ဆိုေတာ႔ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္မိသည္။ အဲဒီ ေဒသေတြက အခု ျငိမ္းခ်မ္းေနျပီ ဆိုေပမယ္႔၊ ကိုယ္႔ အေတြ႕အၾကံဳႏွင္႔ ပညာကုိ မယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ ေၾကာက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုယ့္မွာ အေတြ႕အၾကံဳ မစံုသည္ သာမက ကိုယ့္ေဆးရုံမွာ ပစၥည္းကလည္း မစံု။ တခုခု မ်ား ေရာဂါ ၾကီးၾကီးမားမားနဲ႔ ေရာက္လာခဲ႔လွ်င္ တကယ္မလြယ္။ တေန႔ေန႔ သတၱ၀ါ အမ်ား က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ ေၾကာင္းေမတၱာပို႔ရတာလည္း အေမာ။ အထူးသျဖင္႔ ကိုယ့္ေဒသ က လူေတြက်န္းမာဖုိ႔ စူးစူးစိုက္စိုက္ႏွင္႔ ေမတၱာပို႔ျဖစ္သည္။ သူတို႔ တခုခု ျဖစ္လွ်င္ကိုယ့္ တာ၀န္ မဟုတ္လား။ ကိုယ့္အေပၚမွာ တာ၀န္ မရွိေသးတဲ႔ အခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ case မ်ားမ်ားရရင္ ေပ်ာ္ဖူးသည္။ အခုေတာ႔ ေၾကာက္တတ္လာသည္ မျပည့္စံုသည့္ ပစၥည္းႏွင္႔ တိုင္ပင္ရမည့္၊ အားကိုးရမည့္ ကိုယ့္အထက္စီနီယာ လည္းမရွိျခင္းေၾကာင့္ ယံုၾကည္မႈ လံုး၀မရွိခဲ႔။ ေရာက္လာ သမွ်လူနာကိုေတာ႔ စိုးရိမ္တၾကီးႏွင္႔ အပင္ပန္းခံ ကုသေပးမႈေၾကာင့္ ေဒသခံေတြက ခ်စ္လာၾကသည္ (တကယ္ေတာ႔ ကုိယ့္ရဲ႕ မျပည့္၀ တဲ႔ ပညာေၾကာင့္ လူနာတခုခု ျဖစ္မွာစိုးရိမ္ျပီး၊ လူနာကို ေနမေကာင္းမခ်င္း ေတာက္ေလွ်ာက္ ေစာင့္ၾကည့္ကာ အပင္ပန္းခံ ကုသေပး ျဖစ္ျခင္းျဖစ္ သည္။) ကိုယ္ မႏုိင္တဲ႔ case ေရာက္လာလို႔ လည္း လြဲေျပာင္းကုသရန္ ဆယ္သြယ္ေရး ခက္ခဲေသာ ေနရာျဖစ္သည္။ ဒီေတာ႔ ကိုယ္မကယ္တင္ႏိုင္ေလာက္တဲ႔ လူနာမ်ိဳး ေရာက္မလာ ေစဖို႔ ဆုေတာင္းရသည္။
အျပည့္အစံု ဆက္ဖတ္ရန္»
ငယ္စဥ္က ေအာ္တို စာအုပ္ေလးထဲတြင္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေရးေပးခဲ့ဖူးတာ သတိရသည္။