ရွာ
ရွာ
(၁)
က်ဳပ္မွာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္မွ မရွိဘူး။ စကားေျပာစရာ၊ တိုုင္ပင္စရာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး။ က်ဳပ္ကိုု အေရးတယူ အဖက္လုုပ္ျပီး ခင္မင္မယ့္သူ တေယာက္မွ မရွိဘူး။ လူေတြအားလုုံးဟာ အတၱ ၾကီးမားၾကတယ္။ ဂုုဏ္မက္ၾကတယ္။ သာတဲ့သူကိုုပဲ ကိုုးကြယ္ၾကတယ္။ က်ဳပ္ကိုုေတာ့ သူတိုု႕လုုိတဲ့အခါ အသုုံးခ်ဘိုု႕ သတၱဝါ တေကာင္ေလာက္လုုိပဲ သေဘာထားၾကတယ္။
တကယ္ေတာ့လည္း က်ဳပ္မွာ စာေတာ္တာက လြဲျပီး လူေတြလက္ခံႏိုုင္စရာ ဘာတခုုမွ မရွိဘူး။ ဆင္းရဲတယ္။ ရုုပ္ဆိုုးတယ္။ မြဲျပာ ပိန္ေျခာက္တဲ့ ခႏၶာကိုုယ္နဲ႕ညႇင္းသိုုးသိုုး မွဳန္ေတေတ မ်က္ႏွာေပါက္ကိုု လူတိုုင္းက မ်က္ႏွာလႊဲသြားၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ လူၾကီးေတြ ဆရာ/မ ေတြကအစ မေကာင္းပါဘူး၊ မ်က္ႏွာလိုုက္ၾကတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့သူ ရုုပ္ရည္တင့္တယ္တဲ့သူကိုုပဲ ေျပာဆိုု ဆက္ဆံ ကူညီခ်င္ၾကတယ္။ အားလုုံးရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခ်ိန္မွာ က်ဳပ္ကေတာ့ တေယာက္ထည္း ခပ္ကုုပ္ကုုပ္ေထာင့္ေလး တေနရာမွာ။ က်ဳပ္ လူေတြအားလုုံးကိုု မုုန္းတယ္။
စာအုုပ္ေတြကပဲ က်ဳပ္ရဲ႕ အေဖာ္မြန္ ျဖစ္လာတာ မဆန္းဘူး။ က်ဳပ္ကိုု စကားေျပာမယ့္ အေရးတယူလုုပ္မယ့္သူ မရွိတဲ့ဘဝမွာ စာအုုပ္ေတြဟာ က်ဳပ္ရဲ႕ အေဖာ္ က်ဳပ္ရဲ႕ ကိုုယ္ရံေတာ္ က်ဳပ္ဘဝ စိတ္ခံစားမႈ ထြက္ေပါက္ေတြ သက္သာျငိမ္းေအးစရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ က်ဳပ္ စာေတြခ်ည္းဖတ္ စာၾကိဳးစား စာေတာ္ေတာ့လည္း က်ဳပ္ကိုု မနာလိုုၾကျပန္ေရာ။ အခ်င္းခ်င္း မနာလိုုၾကတာ ထားပါအုုန္း၊ ဆရာ/မ ေတြရဲ႕ အၾကည့္ေတြကလည္း မလြဲသာလိုု႕ ဆက္ဆံေနရေပမယ့္ မင္းက ဘာျဖစ္လိုု႕ ဒါေတြ သိေနတတ္ေနတာလဲ ဆိုုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါတဲ့ မ်က္လုုံးေတြဆီက လာေနၾကတယ္။
အျပည့္အစံု ဆက္ဖတ္ရန္»
